Projekt domu117 G2 wariant 02

Powierzchnia użytkowa domu to suma powierzchni użytkowych wszystkich pomieszczeń z wyłączeniem powierzchni garażu i strychu.

Na poddaszu użytkowym pod skosami dachu, w przestrzeni pod schodami — powierzchnia użytkowa liczona jest wg zasady:

• tam, gdzie wysokość pomieszczenia ma powyżej 2,2 m powierzchnia jest liczona w 100%,
• pomiędzy 1,4 m a 2,2 m (wysokości pomieszczenia) powierzchnia jest liczona w 50%,
• poniżej 1,4 m powierzchnia nie jest brana pod uwagę.

W przypadku domów w zabudowie bliźniaczej lub jednorodzinnej dwulokalowej – powierzchnia użytkowa podawana jest dla jednego lokalu.

Jest nią powierzchnia wszystkich pomieszczeń budynku, z wyłączeniem garażu.

Powierzchnia ta jest mierzona na poziomie posadzki danego pomieszczenia (bez względu na wysokość pomieszczenia).

​W przypadku domów w zabudowie bliźniaczej lub jednorodzinnej dwulokalowej – powierzchnia podłóg bez garażu podawana jest dla jednego lokalu.

Powierzchnia zabudowy to powierzchnia terenu, którą zajmuje budynek w stanie wykończonym. Wyznaczona jest przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. 

Do powierzchni zabudowy nie wlicza się elementów drugorzędnych budynku np. tarasów, gzymsów, balkonów, loggii, nawisów dachów i schodów zewnętrznych, natomiast wlicza się obrys kondygnacji poddasza lub piętra w sytuacji gdy wykracza ona poza obrys parteru.

Powierzchnia całkowita budynku jest to suma powierzchni wszystkich kondygnacji budynku, mierzona po obrysie ścian zewnętrznych z uwzględnieniem grubości ścian i elementów wykończenia elewacji. Wlicza się kondygnacje znajdujące się całkowicie lub częściowo poniżej poziomu terenu, kondygnacje powyżej poziomu terenu, czyli parter, piętro,  poddasze użytkowe, a także kondygnacje techniczne. Do powierzchni nie wlicza się elementów pełniących funkcje estetyczne (np. gzymsy, pilastry, wnęki), powierzchni tarasów, balkonów i loggii, poddasza nieużytkowego, zadaszeń i wiaty.

Kubatura brutto budynku to inaczej objętość budynku wyrażona w m³. Jest to suma kubatur wszystkich kondygnacji budynku. Liczona jest jako iloczyn powierzchni całkowitej (mierzonej po zewnętrznym obrysie ścian zewnętrznych) i wysokości każdej kondygnacji brutto (mierzonej między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi, bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją). 

Do kubatury brutto budynku wlicza się m.in. kubaturę przejść, przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych, loggii oraz tarasów (do wysokości balustrad). Natomiast nie wlicza się m.in. ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, zewnętrznych schodów, gzymsów, daszków.

Wysokość budynku to różnica pomiędzy rzędną terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku na poziomie pierwszej nadziemnej kondygnacji, a rzędną najwyższego punktu dachu lub stropodachu z uwzględnieniem grubości izolacji cieplnej i pokrycia dachowego. 

Do wysokości budynku nie liczy się kominów, wywiewek dachowych, masztów, itp.

Jest to suma pól powierzchni wszystkich połaci dachowych (ograniczonych kalenicą, krawędziami bocznymi, bądź okapami, a w przypadku dachów płaskich ściankami attykowymi).

To najmniejsza szerokość i długość działki budowlanej, która pozwoli na wybudowanie danego domu przy zachowaniu minimalnych wymaganych odległości między ścianami domu a granicami działki.

Oddalenie od granic działki to:

• 3 m od granicy tereny dla ścian nieposiadających otworów okiennych i drzwiowych,
• 4 m dla ścian z otworami okiennymi i drzwiowymi.

Pamiętaj, że MPZP lub WZ mogą narzucać dodatkowe ograniczenia co do odległości budynku od granic działki, które należy spełnić.

Wymiary budynku to odległości między skrajnymi zewnętrznymi krawędziami, liczone wzdłuż linii ścian budynku z uwzględnieniem wszystkich występów, wykuszy, garażu, zadaszeń.

Współczynnik EUco+w – jest to wskaźnik charakterystyki energetycznej domu, który mówi nam, ile energii potrzebuje nasz dom do ogrzania pomieszczeń oraz do zapewnienia sprawnej wentylacji. Wyrażony jest w kWh/m² na jeden rok użytkowania.

Wskaźnik EP (energia pierwotna) określa roczne zapotrzebowanie budynku na nieodnawialną energię pierwotną, potrzebną do ogrzewania, chłodzenia, wentylacji i przygotowania ciepłej wody użytkowej. Jest to energia w jej naturalnej formie (pochodząca bezpośrednio z naturalnych zasobów – gaz ziemny, węgiel, ropa naftowa, słońce czy też wiatr), przed przetworzeniem na energię użytkową. Im niższa wartość wskaźnika, tym bardziej energooszczędny budynek. 

Maksymalny dopuszczalny wskaźnik EP dla nowych budynków jednorodzinnych w Polsce wynosi obecnie 70 kWh/(m² rok), zgodnie z przepisami obowiązującymi od 2020 roku (rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz. U. z 2022 r. poz.1225)